Het liefdesverhaal tussen een geslaagde man van de wereld, Pierre en Tony, een kapster in het revue-wezen, of wat daarvoor door gaat. Een audiofilm naar Hugo Claus, in een bewerking van Jo Roets en Greet Vissers.
Tom Dewispelaere, Abke Haring, Stefan Perceval, Anna De Graeve, Bas Teeken, Wouter Hendrickx, Isabelle Van Hecke, Gilda De Bal, Katelijne Verbeke, Katelijne Damen, Alice Reys, Han Kerckhoff, Stef De Paepe, Ariane Van Vliet
Toni is geen schoonheid. Ze heeft ‘kortgeknipt, slordig zittend zwart haar, een breed gezicht met koortsvlekken om de ogen, plooien van een dubbele kin’. Haar stem is driftig en schor. En toch koestert Pierre, een gegoede vrijgezel, een grote liefde voor het onaantrekkelijke kapstertje. Ze heeft Pierre niks te bieden behalve verdriet en ellende, maar hij raakt toch gefascineerd en kan niet loskomen van haar. En hoewel Toni—die volgens haar man Karel altijd al in
chique kringen wilde verkeren—alleen maar te winnen heeft bij een voortzetting van de verhouding, wijst zij Pierre af.
In een vermoeiend spel van aantrekken en afstoten uit zich een niets en niemand ontziende vitaliteit die echter de duimen zal moeten leggen tegen haar grootste tegenstrever: de dood. Eros en
thanatos, het oude Nietzschiaanse duo van weleer doet weer opgeld. En hoe!
De roman Het Jaar van de Kreeft speelt zich af in de vroege jaren ’70 in
Amsterdam, waar Hugo Claus op dat moment woonde. Hij portretteert
de hippiejaren vol seks, drugs en rock-’n-roll. Hij had zelf een relatie met
de Nederlandse actrice Kitty Courbois, op wie het boek gedeeltelijk is
geïnspireerd. Het verhaal is dus deels een autobiografische kroniek van die
wilde jaren. In de bewerking is geopteerd om het tijdskader te verleggen naar een onbestemd nu en de plaats van actie naar België. Voor het overige hebben we de oorspronkelijke referenties in het boek bewaard. Dit resulteert in een
gemengde Vlaams-Nederlandse cast. Een verrijking!
Cast
Pierre: Tom Dewispelaere
Toni: Abke Haring
Karel: Stefan Perceval
Muisje: Anna De Graeve
Daan: Bas Teeken
Joris: Wouter Hendrickx
Tine: Isabelle Van Hecke
Cecile: Gilda De Bal
Mevrouw Maeterlinck: Katelijne Verbeke
Selma: Katelijne Damen
Antje Graatsma: Alice Reys
Graatsma: Han Kerckhoffs
Hotelgast, ober, Gied: Stef De Paepe
Secretaresse: Ariane Van Vliet
Regie: Stef De Paepe
Bewerking: Jo Roets, Greet Vissers
Muziek: Stijn Cole /Cole Park
Geluidstechniek: Peter Bulkens
Hugo Maurice Julien Claus (1929-2008), geboren in Brugge, bracht een groot deel van zijn jeugd door in een nonnenpensionaat, een omgeving waar hij later in Het verdriet van België een beeld van zou schetsen. De middelbare school doorliep hij in Kortrijk. Daarna bezocht hij de toneelschool en de Koninklijke Academie voor Schone Kunsten. In oktober 1947 vertrok hij naar Noord-Frankrijk om er als seizoen-arbeider in een suikerfabriek te werken. Deze ervaring leverde later het decor voor zijn beroemde toneelstuk Suiker. In Parijs ontmoette hij Antonin Artaud die met zijn theorieën over het 'theater van de wreedheid' een van de belangrijkste vertegenwoordigers van het surrealisme was. Claus voelde zich tot zijn ideeën aangetrokken. Toen Artaud een jaar later overleed roemde Claus hem in zijn bundel Registreren. Al snel hierna volgden de bundel Kleine reeks en zijn romandebuut De Metsiers.
Tijdens de jaren in Parijs was hij aanvankelijk vooral actief als schilder; hij sloot zich aan bij de Cobragroep en bevond zich geregeld in het gezelschap van o.a. Karel Appel en Corneille. In Parijs kwam hij ook in contact met de Nederlandse Vijftigers. Later vertrok hij naar Rome waar hij inspiratie opdeed voor zijn roman De koele minnaar. Eenmaal terug in Vlaanderen begon Claus theaterteksten te schrijven, waaronder Suiker en Een bruid in de morgen. De verzamelde toneelstukken die in 1999 zijn uitgegeven bevatten o.m. ook de 'klassieke stukken' die zijn gebaseerd op Seneca, Euripides en Sofocles.
Claus doorbrak de traditionele manier van schrijven. Kenmerkend aan zijn vroege werk was een overrompelende krachtige stijl en een bruisend taalgebruik. Een baanbrekend boek uit deze tijd is de gelaagde, ambitieuze roman De verwondering. Hierna verschenen de romans Omtrent Deedee, Schaamte en Het jaar van de kreeft. In 1983 verscheen zijn magnum opus Het verdriet van België. Het is het verhaal van de kostschooljaren van een Vlaamse jongen die zich vóór en tijdens de Tweede Wereldoorlog geleidelijk tot schrijver ontwikkelt. Het boek omspant de periode 1939-1947: vrede, oorlog, vrede. Het Vlaamse leven in deze crisisperiode van oorlog, collaboratie en overleven, wordt door Claus opgeroepen in een stroom van groteske en ontroerende verhalen. De roman brengt veel van de thema's en motieven uit het eerdere werk tot een eenheid. Ook in de romans De Geruchten (1996) en het vervolg Onvoltooid verleden (1998) wordt een portret van de Vlaamse samenleving geschetst, gaandeweg uitgroeiend tot een allegorie.
Claus, die naast zijn virtuoze beheersing van literaire genres en disciplines (film, beeldende kunst) toch ook vooraleerst een dichter pur sang is, publiceerde de laatste jaren de dichtbundels Wreed geluk (1999), Made in Belgium (2000), De groeten (2002, ter gelegenheid van Gedichtendag) en In geval van nood (april 2004). In 2007 verscheen Nu nog. Een keuze uit de gedichten. Hugo Claus is op 19 maart 2008 overleden.
(Bron: Uitgeverij De Bezige Bij)
Recensies
"A book for the millions. Een warm aanbevolen kreeftencocktail. Seks, dood, tranen staan ruim gedoseerd in dit verhaal van psychische verwarring. Maar het is niet alleen seks geblazen, maar ook Allesverslindende Liefde." (Gerrit Komrij in Vrij Nederland)
"Een met grote intensiteit opgeroepen beeld van de liefde." (K.L. Poll in NRC Handelsblad)
"Claus is een rasverteller, een virtuoos stilist." (Ab Visser in Leeuwarder Courant)
"Claus benadert die vrouwen zo innig als het een man maar mogelijk is. Toni is de meest volledige, meest levensechte vrouw in zijn oeuvre." (Wim Zaal in Elseviers Literair Supplement)
"Claus heeft als weinig Nederlandse schrijvers een vrouwenfiguur voor ogen getoverd die fascineert." (J. Bernlef in Algemeen Dagblad)
Hoorspel met zes verhalen, geselecteerd uit 'Blauwbaardje' van Louis Paul Boon. Gruwelverhalen vol lichamelijkheid die de mens een moraal moesten voorhouden. In een bewerking en een regie van Stef De Paepe. Leeftijd: 16+
Het spannende, maar ook geestige verhaal over het recht op vergelding en het overschrijden van grenzen als de deuren naar een normale rechtsgang zijn dichtgeslagen.
Armando, F. Springer, Gerrit Kouwenaar, Gerrit Krol, Heere Heeresma, Imme Dros, Jan Cremer, Leo Vroman, Marjan Berk, Marten Toonder, Max Velthuijs, Rudi van Dantzig, Thea Beckman, Willem van Toorn, Yvonne Keuls.
Twee mannen, twee vrouwen, twee zoons – wie durft een beslissing te nemen over de toekomst van zijn eigen kind? Weergaloze roman over de vraag in hoeverre je als ouder verantwoordelijk bent voor de daden van je eigen kind.
Unieke opnamen uit de archieven van het Nederlands Instituut voor Beeld en Geluid met cabaret en (spot)liedjes over de bezetter, uitgezonden op Radio Oranje tijdens WO2.
Hugo Maurice Julien Claus (1929-2008), geboren in Brugge, bracht een groot deel van zijn jeugd door in een nonnenpensionaat, een omgeving waar hij later in Het verdriet van België een beeld van zou schetsen. De middelbare school doorliep hij in Kortrijk. Daarna bezocht hij de toneelschool en de Koninklijke Academie voor Schone Kunsten. In oktober 1947 vertrok hij naar Noord-Frankrijk om er als seizoen-arbeider in een suikerfabriek te werken. Deze ervaring leverde later het decor voor zijn beroemde toneelstuk Suiker. In Parijs ontmoette hij Antonin Artaud die met zijn theorieën over het 'theater van de wreedheid' een van de belangrijkste vertegenwoordigers van het surrealisme was. Claus voelde zich tot zijn ideeën aangetrokken. Toen Artaud een jaar later overleed roemde Claus hem in zijn bundel Registreren. Al snel hierna volgden de bundel Kleine reeks en zijn romandebuut De Metsiers.
