De olifant die lui was

Over de auteur

Remco Campert (1929), zoon van dichter Jan Campert, richtte in 1950 samen met Rudy Kousbroek het tijdschrift Braak op. Nog in dat zelfde jaar traden Lucebert en Bert Schierbeek toe tot de redactie van het tijdschrift dat een klankbord van experimentele dichters werd. Zijn debuut, de bundel Vogels vliegen toch (1951) sloeg aan bij een groot publiek en Campert werd bestempeld als de 'meest verstaanbare Vijftiger'.

In deze bundel zien we al het thema dat ook zijn latere werk zou beheersen; de poëzie die het opneemt tegen de werkelijkheid. De nuchtere realiteit blijkt echter steeds de overhand te hebben, zodat het gedicht slechts een tijdelijke ontsnappingsmogelijkheid biedt. Dit gegeven zien we ook in Camperts proza terug, zijn personages verzetten zich aanvankelijk tegen de werkelijkheid, maar verliezen in de loop van het verhaal hun idealisme. In het romandebuut Het leven is vurrukkulluk (1961) wordt in een luchtige toon het uiteindelijke falen van het liefdesideaal verwoord. De weemoed verschuilt zich achter de ironie en de taalspelletjes.

In de loop der jaren is zijn taalgebruik steeds soberder geworden. Korte zinnen, eenvoudige woordkeus en een minimum aan beeldspraak leiden ertoe dat zijn werk zowel in stijl als in thematiek dicht bij de werkelijkheid blijft.
In 2004 verscheen Een liefde in Parijs, dat alom lovend werd besproken en waarvan meer dan 60.000 exemplaren werden verkocht. Het Parool schreef: "Hier is de meester aan het werk." In 2006 verscheen vervolgens Het Satijnen Hart, een scherp en weemoedig portret van een schilder die tot op hoge leeftijd niet kan kiezen tussen liefde en kunst. Ook deze roman werd wederom prachtig besproken.
Remco Campert ontving vele prijzen, waaronder de P.C. Hooftprijs voor zijn gehele oeuvre (1976).
(Bron: Uitgeverij De Bezige Bij)