Samen oud
Ze richt zich op blauw overwaasde ogen kijken me aan. Ogen die niet veel meer zien maar naar ik vrees gedachten kunnen lezen. Mijn gedachten waarover ik me schaam.
Samen zijn we oud maar houden geen gelijke tred. Haar krachteloos stijve poten presteren niet meer dan een blokje rond. Ik ga haar voor wachtend op winderige hoeken.
Als gast is ze nergens meer welkom sinds ze haar darmen weerloos ontlast. Dan komen de gedachten Die ze niet mag lezen.
Ik streel haar kop Zuchtend legt ze zich weer aan mijn voeten.
Annie van Kooten-Snaauw 1910-1999
Veel schrijvers kunnen pas met hun dode moeder in vrede verder leven als zij alles hebben opgeschreven. Met deze paradox verleent Kees van Kooten bestaansrecht aan Annie, een ontroerend verslag van de aftakeling en dood van zijn moeder. Hoe zij steeds vergeetachtiger en hulpbehoevender werd, toestemde in een verhuizing naar een verzorgingstehuis, een paar maanden later na een val in coma raakte, en uiteindelijk een zachte dood stierf. En hoe haar zoon om haar treurt, want, 'Men houdt pas ten volle van zijn vader en moeder wanneer zij zijn overleden en ons medelijden blijft onvermindert groeien.'
Annie is een prachtig boek, vol ingehouden emotie en ook humor, over een liefdevolle moeder-zoon relatie.
Over de auteur
Kees van Kooten (1941) richtte op de middelbare school met Wim de Bie een cabaretgroep op. Na school bleef hij met De Bie samenwerken, eerst als De Clichémannetjes, vanaf 1965 voor diverse televisieprogramma's waaronder Hadimassa (VARA) en Het Gat van Nederland (VPRO). In 1972 richtte hij met Wim de Bie het Simplisties Verbond op, zij werden in 1974 en in 1977 bekroond met de Nipkow-schijf en in 1985 met de Ere-Nipkowschijf. Daarnaast bracht het Simplisties Verbond zeven langspeelplaten uit, waarvan er drie een Edison ontvingen. Vanaf 1985 zond VPRO-televisie wekelijks hun programma Keek op de Week uit. Sinds maart 1998 is Kees van Kooten gestopt met het optreden voor tv en wijdt hij zich aan het schrijven.
In 1968 debuteerde Kees van Kooten met Treitertrends, korte stukken waarin modieuze typen worden ontmaskerd en geparodieerd. Naast zijn gave voor satirisch werk bleek zijn vermogen tot autobiografisch proza uit veelgelezen en geprezen boeken als Koot droomt zich af (1977), Koot graaft zich autobio (1979) en Veertig (1982). De bundelingen met hilarische columns Modermismen (1984) en Meer Modermismen (1986) hadden een groot succes en zijn in 2004 herdrukt als Alle modermismen ooit (met 60 bonusmodermismen). In Zwemmen met droog haar (1991) laat Kees van Kooten zien dat wie het in Nederland goed heeft, het pijnlijk verkeerd kan hebben wanneer hij elders goed wil doen.
De verhalenbundel Verplaatsingen (1993) bevat verhalen die in hun oorspronkelijke gedaante werden gepubliceerd in Humo. Het boek werd gevold door Levensnevel (1999), waarvoor Van Kooten de Haagse Littéraire Witte prijs ontving. In 2000 verscheen zijn ontroerende portret van zijn overleden moeder, Annie, de bekroning op zijn autobiografisch werk. 'Schrijvers kunnen pas met hun dode moeder verder leven als zij het hebben opgeschreven,' zei Van Kooten hierover. Een jaar later publiceerde hij het op groot formaat vormgegeven Hilaria vol foto's, teksten en knipsels, in 2003 gevolgd door Tijdelijk nieuw, een bundeling schetsen uit Humo die voor deze bundel werden herschreven, geactualiseerd en aangevuld. Zijn meest recente boek is Episodes (2007), een lofzang op zijn jonge kleinzoon.
Recensies
'Een liefdevoller eerbetoon aan een moeder is bijna niet mogelijk.' (Ingrid Hoogervorst, De Telegraaf)
'Kees van Kooten heeft een prachtig boekje over oud zijn en sterven geschreven, een verhaal dat nergens larmoyant wordt en steeds herkenbaar is.' (Algemeen Dagblad)
'Kees van Kooten treft de goede toon, net als in Levensnevel, door de kleine zinnetjes die het verhaal over de liefde van een zoon voor zijn moeder die letterlijk geen vlieg kwaad doet, in een lijstje zetten.' (Arjan Peeters, de Volkskrant)
'Net als in Koot graaft zich autobio is Van kooten erin geslaagd om met een handvol woorden een zaak van leven en dood even humoristisch als gevoelig te behandelen.' (Pieter Steinz, NRC Handelsblad)
'Van een stilmakende schoonheid. Een zorgvuldig gestileerde afscheidsgroet van een zoon aan zijn moeder.' (De Limburger)
Ontroerende roman waarin een groot drama dat zich in WO2 in Parijs voltrok, is teruggebracht tot het verhaal van één slachtoffer, en dat is zó overtuigend gedaan dat het geen enkele lezer onberoerd zal laten.
De roman van de zoon over zijn vader. Een aards en zinnelijk boek, geschreven met passie en compassie, over het onstuitbare afglijden van een in zijn jeugd verwonde man die vlucht in mystiek exorcisme.
Over een geestdriftig maar precair docentschap en de fatale liefde van Marc Cordesius, een jonge docent Frans. Over een beeldschoon meisje, collega's, maar ook afgewezen vrouwen en afgunstige mannen.
Verhalen, herinneringen, sprookjes en columns die Bomans voor bladen als de Volkskrant en Elsevier schreef en die Bomans met zijn welbespraaktheid en grote gevoel voor humor voor publiek en de AVRO-radio voorlas.
Complete 7-delige set met Interculture taaltrainer deel 1 t/m 3, Interculture Frans op reis taaltrainer deel 1 t/m 3 en Interculture telefoneren in het Frans taaltrainer.
Kees van Kooten (1941) richtte op de middelbare school met Wim de Bie een cabaretgroep op. Na school bleef hij met De Bie samenwerken, eerst als De Clichémannetjes, vanaf 1965 voor diverse televisieprogramma's waaronder Hadimassa (VARA) en Het Gat van Nederland (VPRO). In 1972 richtte hij met Wim de Bie het Simplisties Verbond op, zij werden in 1974 en in 1977 bekroond met de Nipkow-schijf en in 1985 met de Ere-Nipkowschijf. Daarnaast bracht het Simplisties Verbond zeven langspeelplaten uit, waarvan er drie een Edison ontvingen. Vanaf 1985 zond VPRO-televisie wekelijks hun programma Keek op de Week uit. Sinds maart 1998 is Kees van Kooten gestopt met het optreden voor tv en wijdt hij zich aan het schrijven.
