Luistervoorbeeld

Twee katten en wat honden

Auteur Simon Carmiggelt
Voorlezer Helmert Woudenberg
Speelduur 3u 59m 29s
€ 11,99

Beschrijving

Carmiggelts liefde voor katten is bekend. In de bundel Poespas spelen katten een voorname rol. Maar ook voor honden had hij een zwak. In deze bundel komen ze allebei aan bod. Eerst volgen we Thelonious en Picasso, de twee huiskatten van Carmiggelt. In zijn dagelijkse 'Kronkels' in Het Parool bracht hij de lezers af en toe op de hoogte van het wel en wee binnen dit 'kattenhuwelijk'. Op vier na werden die verhalen niet eerder in boekvorm gepubliceerd. Datzelfde geldt voor de hondenverhalen, waarmee de tweede helft gevuld is.

De dierenverhalen tonen een scala aan emoties. Katten roepen veelal plezier en baldadigheid bij Carmiggelt op. Honden maken de melancholicus in hem wakker, die niet alleen vertederd maar ook vol erbarmen is.

Details

ImprintUitgeverij De Arbeiderspers
UitgeverSingel Uitgeverijen
Publicatiedatum 26 maart 2019
ISBN 9789029540186
Taal Nederlands
Speelduur 3u 59m 29s
Bestandsgrootte 329 MB
Formaat mp3 download en geschikt voor de Luisterrijk app

Trefwoorden

Over de auteur
Simon Carmiggelt

Simon Carmiggelt (1913-1987) verwierf een enorme lezersschare met zijn onvolprezen Kronkels.

Carmiggelt was een groot schrijver van kleine verhalen. Tientallen jaren schreef hij elke dag wat hij zelf geringschattend 'een stukkie' noemde. Hoewel hij als meester van de weemoedig-komische beschrijvingen op de korte baan geliefd was hij het grote publiek en vele prijzen ontving, werd hij door de literaire critici lange tijd niet voor vol aangezien. Zelf hield Carmiggelt zich in zijn cursiefjes meestal op de achtergrond. Maar achter die bescheidenheid schuilen geraffineerde literaire technieken. 'Ik lieg de waarheid,' zei Carmiggelt daar zelf over. Want hij stelde zijn personages wel degelijk samen uit alles wat hij tegenkwam op zijn slentertochten door de stad, en schaafde er net zo lang aan tot ze precies deden wat hij wilde. Ook in interviews speelde Carmiggelt graag de rol van de relativerende passant, van de gewone man die maar weinig greep op de loop der dingen heeft. Het had er de schijn van dat hij leefde voor vrouw, kinderen en klein- kinderen, en dat hij zich verre hield van een groots en meeslepend leven. Navrant genoeg was het Renate Rubinstein die Carmiggelt eens omschreef als 'de meest getrouwde man van Nederland'. Toen na hun beider dood hun tien jaar durende verhouding bekend werd, was heel Nederland verbijsterd.

De affaire plaatste niet alleen Carmiggelts privé-leven, maar ook zijn werk in een heel ander daglicht. Sylvia Witteman en Thomas van den Bergh, bewonderaars en kenners van zijn werk, documenteerden het leven van Carmiggelt en herlazen zijn oeuvre. Bij herlezing, vooral tussen de regels door, blijkt hij allerminst de 'gelatene' te zijn voor wie hij zich uitgaf, maar een man met twijfels, passies en zwakheden. Met dat inzicht verliest hij zijn facade van onkrenkhaarheid. Als mens maakt hem dat aanmerkelijk interessanter.
(flaptekst van S. Carmiggelt - Een levensverhaal)

Toon aanbod